Мақалада цифрлық теңсіздік адам капиталын жинақтау мен іске асыру мүмкіндіктерін айқындайтын фактор ретінде қарастырылады, ал Біріккен Ұлттар Ұйымы жүйесінің оны азайтудағы үлесі институционалдық талдау тұрғысынан бағаланады. Цифрлық алшақтықтың үш деңгейлі моделі (қолжетімділік, дағдылар, технологияны пайдалану нәтижелері) мен адамның мүмкіндіктерін кеңейтуге бағытталған тәсіл негізінде Халықаралық телекоммуникациялық одақ пен ЮНЕСКО-ның өзекті деректері БҰҰ-ның нормативтік және бағдарламалық құралдарымен салыстырылады: 2030 жылға дейінгі Күн тәртібі, Цифрлық ынтымақтастық жөніндегі жол картасы, Жаһандық цифрлық келісім, Giga бастамасы, ЮНЕСКО-ның ашық білім беру ресурстары саласындағы саясаты және БҰДБ-ның цифрлық стратегиясы. Байланыс алшақтығының қысқаруы дағдылар мен технологиядан алынатын пайдадағы теңдікті өздігінен қамтамасыз етпейтіні, ал БҰҰ-ның рөлі негізінен нормативтік және үйлестіруші сипатта болатыны, сондықтан нәтиже ұлттық саясатқа тәуелді екені көрсетілген. Инфрақұрылымды, цифрлық құзыреттілікті және цифрлық экономикаға тең қатысудың институционалдық кепілдіктерін біріктіретін көпөлшемді модель негізделді.